Bir varmış bir yokmuş..
Bir zamanlar umutlarla dolu, hayatı toz pembe gören bir genç kız varmış..
Hiç aklında yokken bir gün Almanya ya gelin olarak gelmiş, burası yeni vatanı olmuş, ama asıl vatanını hiç aklından çıkaramamış!..
Annesi, babası, kardeşleri yetmezmiş gibi birde vatan hasretiyle yanıp tutuşur olmuş, hep bir gün "vatanıma geri dönerim inşallah" umuduyla yaşamış, çok üzüntüler yaşamış, çok mutlu olduğu anlar olmuş, çok kavgaları, çok barıştıkları olmuş..
En güzeli bir evladı olmuş, Allah onu bu sevgiden yoksun bırakmamış, bir tanecik bile olsa bir evlat sahibi yapmış, bunada hep şükretmiş..
Ne yaşarsa yaşasın hep şükretmiş, şükretmeyi bilmiş..
Bir müddet calışmış evinin bütçesine katkısı olduğu için mutluluk duymuş, ama bedeni zayıf olduğu için çalışma hayatı o`na bir kol ağrısı hediye etmiş..
Ehliyet almış, araba sürmenin ne kadar güzel bir şey olduğunu öğrenmiş, kaza yapmış ama bir sıyrığı bile olmadan, eşinin anlayışı sayesinde çabucak atlatmış, azda olsa bir dil öğrenmiş, bu yıllar içinde olgunlaşmış, mantığını kullanmayı öğrenmiş.. Anne olmayı, eş olmayı, kadın olmayı öğrenmiş..
ve bir gün gelmiş, eşi ona "vatanımıza dönelim mi!" diye sormuş, o kadar sevinmiş o kadar sevinmiş ki birden yine herşeyi toz pembe görmeye başlamış.. Ama tabi ki artılar kadar eksilerde olduğunu biliyormuş herşeyi tartarak hesap ederek düşünmeye başlamış ama hala işinde ki sevinci bir türlü dindiremiyormuş..
14 yıl süren hasretlik sonunda biteceği için çok ama çok mutluymuş, ama bir şeyi hesaba katamamış, burada ki arkadaşlarını, evini, ortamını özleyeceğini hiç düşünememiş, gitme günü yaklaştikça içini burukluklar kaplıyormuş, ne kadar da zormuş! insan hep hasretle yanmak zorundaymış meğerse onu anlamış..
Bir Almanya masalı böyle sona eriyormuş..
Yeni bir masal başlıyormuş belkide hiç bitmeyecek bir masalmış bu adı`da;
Bir Türkiye Masalıymış...
Narish - 30.06.2009
